RIP papa: Harry Breeuwer

Marlies WobbenOver Het LevenLeave a Comment

Ik had nooit gedacht dat ik ooit vier “rest in peace” (rust zacht) blog posts achter elkaar zou posten. Het gebeurde allemaal in een ruime maand, dus ik wilde even niet werken of vrolijke posts ertussen zetten. Ik had ook nooit gedacht dat ik ooit afscheid zou moeten nemen van mijn eeuwig-jeugdige en onverwoestbare vader. Nou ja, natuurlijk wist ik dat wel, maar het is onwerkelijk aangezien hij een leven had van meer dan 101 jaar (!!!) en het merendeel in goede gezondheid! Hij is op 3 mei overleden en we hebben op 7 mei afscheid genomen.

Ik zag er tegenop om erover te bloggen en nu dat het eindelijk begint door te dringen en ik nu pas eigenlijk voor mijn vader begin te rouwen, is het tijd dat ik dit afrond. Ik beloof dat het echt niet zo verdrietig is!! Ik heb de speeches van mijn broer Ton en mezelf hieronder neergezet en ik hoop heel erg dat jullie ze lezen, ik denk dat ze erg onderhoudend zijdn! Ook heb ik een aantal van de foto’s toegevoegd die tijdens de dienst werden vertoond. Ik denk dat het een leuk eerbetoon aan ons pap was! ♥

De dienst

Ton en Rita waren er met Martijn en ze hadden een live verbinding met Sander en Amy in Seoul. Amalia was er met haar kleinkinderen Cathy en Robin. Haar zoon Ruud en schoondochter Marie-Therese keken de live stream net als Nico en ik. Ik had mijn speech al op video opgenomen. Maar goed ook… na slechts enkele minuten crashte de live stream en ze kregen het niet meer aan de praat! Ik was zo van slag! Marie-Therese bleef bellen dat ze het voor ons moesten oplossen, zonder resultaat. Zeer teleurstellend, Dela (de begrafenisonderneming)!

Gelukkig had mijn broer na de dienst al een kopie op een USB stick gekregen, en hij kon deze naar ons opsturen toen hij weer thuis was. Alsook een zeer pissige email naar de Dela! Maar ik was meer dan blij dat we op dezelfde dag toch nog afscheid konden nemen van pap en het was heel mooi. Je kunt de speeches van Ton en mezelf hieronder lezen, maar Amalia sprak ook, over hoe ze elkaar hebben leren kennen en hoe mooi hun 19-jarige relatie is geweest. Er werd muziek gedraaid (klassiek en populair) en Ton las het gedicht “Unne Brabander” voor.

Mijn speech

Lieve papa,

Ik wil je bedanken voor je fijne opvoeding en steun, vooral in mijn tienerjaren en als jong volwassene. Je bent altijd mijn held geweest. Ik kon altijd op je rekenen, ook als het leven niet makkelijk was voor je, bijvoorbeeld toen mama ziek werd en overleed. Gelukkig heb je nog fijne tijden gekend met Ietje, maar toen die je ook ontviel, zeiden Ton en ik tegen elkaar dat het misschien eens tijd was dat je ging daten met een jong blommetje, misschien dat die jou zou kunnen bijhouden! Dat jonge blommetje kwam er in de vorm van de 8 jaar jongere Amalia, die jou tot het laatst inderdaad prima bijhield. Wij zijn zo ontzettend blij met de reizen en avonturen die jullie samen hebben mogen maken! 19 jaar lang, wie had dat nog gedacht. En wie had gedacht dat je nog naar Canada zou komen, toen Nico en ik daar gingen wonen! Ton huurde een camper voor zijn familie en wij zouden samen in hotels verblijven, maar toen we zelf een camper kochten, wilden jullie wel daarin slapen! Wat een onvergetelijke vakantie met de hele familie was dat.

In al die jaren wisten we zeker dat je de 100 zou halen. Je woonde zelfs nog zelfstandig tot een aantal maanden ervoor! De twee jaar in Gagelbosch had je een mooi appartementje met goed eten en goede zorg. We zijn daar heel dankbaar voor. Je 100e verjaardag was geweldig, wat was je trots en blij met het vele bezoek. Inmiddels kwam en ging de 101e ook en waren we afgelopen december nog op bezoek. Pap, ik ben er trots op hoe je je altijd nog wist te vermaken, al moest je de laatste jaren veel zelfstandigheid inleveren. Iedere avond een pilsje en blijven ajjeme! Je geest en pienterheid hadden de eeuwige jeugd, en je lichaam ook nog heel lang, maar nu is de koek dan toch op. Rust zacht lieve papa, ik hou van je. Houdoe, wanne!

Marlies

Ton zijn speech

Lieve Pa,

Amalia, Rita, Marlies en Nico in Regina, Martijn, Sander en Amy in Seoul, Marie-Therese en Ruud, Robin, Cathy en Hugo.

We nemen vandaag afscheid van mijn vader, een man van wie ik bijna dacht dat hij het eeuwige leven had. Ik herinner me nog goed dat, toen hij verhuisde naar Gagelbosch op 99-jarige leeftijd, wij tegen hem zeiden: “En nu op naar de 100!” Hij ging er zijn best voor doen, zei hij met een glimlach…..en dat heeft hij ook gedaan. Tot de laatste week zijn lichaam zijn geest begon in te halen. Met z’n koppie was nog steeds niets mis, maar zijn lichaam was op. Naast de ongemakken die bij een hoge leeftijd horen verloor Pa de afgelopen week steeds meer controle over zijn lichaam. Een val uit zijn bed met veel rugklachten en pijn als gevolg was de inleiding voor een ziekbed van een ruime week. Gelukkig werd er geen Covid-19 virus vastgesteld en is Pa vredig ingeslapen, op de respectabele leeftijd van 101 jaar. Het was volbracht, hoe graag we het ook anders hadden gezien. Met name Amalia zal haar maatje, met wie ze dagelijks contact had, moeten missen.

Pa vond het vroeger erg leuk om op de grond met Mecano, Lego en treintjes te spelen. Volgens mij vond hij dat zelf nog leuker dan ik, want we hebben jaren lang een groot treinemplacement gehad op een tafel in de kelder in Duitsland, waar eigenlijk alleen hij vaak te vinden was. De interesse voor treinen en modeltreinen, is altijd gebleven. “Als het maar Fleischmann is” zei hij dan, want Märklin vond hij maar niks. Op zijn kamer in Gagelbosch stonden nog enkele wagonnetjes in de kast.

Nadat ik het ouderlijk huis had verlaten en Rita en ik ons eigen leven gingen leiden, kwam het ouderlijk huis een beetje op afstand te staan. Bij onze familiebezoekjes merkte ik wel dat ma wat slordig en vergeetachtig werd, maar dementie kwam nog niet bij me op. Pa hield de zorgen ook echt bij zich en wilde hier nooit de kinderen mee lastig vallen. Een vorm van autonomie die hij tot het eind heeft volgehouden. Na het overlijden van mijn moeder heeft Pa nog een aantal mooie jaren met Ietje gehad, de overbuurvrouw, die op Sinterklaasavond ineens als een onverwachte surprise in de kamer werd uitgepakt. Voor Sander en Martijn, die toen nog klein waren, was Ietje een echte oma. Toen ook Ietje kwam te overlijden, dachten we dat Pa eronder door zou gaan, maar zijn veerkracht heeft hem er doorheen gesleept en zeker toen hij enkele jaren later met Amalia een relatie kreeg, bloeide hij weer helemaal op. Amalia was zijn grote liefde, zijn grote steun en toeverlaat de afgelopen 19 jaar. Amalia, dank je wel voor alle steun die je Pa hebt gegeven, met name ook in de laatste jaren waarin je zag dat het allemaal wat minder werd, terwijl jij nog als een fris hoentje op de dansgroep zat en carnaval vierde.

Met Amalia en Pa hebben we de afgelopen bijna 20 jaar veel leuke uitstapjes gedaan. Wandelingetjes in de bossen, en toen dat niet meer ging in de rolstoel naar alle dierentuinen in de regio en een topper was altijd eten bij het pannenkoekenhuis in Oirschot. Eén van onze laatste uitstapjes was het Nationaal Militair Museum in Soesterberg waarbij we veel plezier hebben gehad, zeker nadat Amalia en Pa zich daar hadden verkleed in “Mongoolse klederdracht” bij een tentoonstelling over Dzjengis Khan. Natuurlijk was de reis naar Canada in 2009 het hoogtepunt van de afgelopen jaren. Samen met Amalia in de camper bij Marlies en Nico. Vier weken reizen op 91- respectievelijk 83-jarige leeftijd. We hebben met elkaar een geweldige tijd gehad en die reis heeft een bijzonder plekje in ons hart gekregen.

Pa was graag zelfstandig, hij deed dingen op zijn manier….daar kan Amalia over meepraten. Die zelfstandigheid heeft hij lang vol kunnen houden, maar op een gegeven moment bleek dat zelfstandig wonen niet meer kon. We hebben nog ons best moeten doen om een benodigde indicatie te krijgen, want de mevrouw die de intake deed vond hem nog zo kwiek, zeker toen ze hoorde dat hij nog achter de computer zat en sloffen via internet bestelde. Maar het is er toch van gekomen.

Pa, zo’n 2 jaar geleden ben je naar Gagelbosch verhuisd, in een fijn appartement met vrij uitzicht, zelfstandigheid, maar ook met veel zorg en begeleiding. Al snel voelde je je hier thuis, ondanks dat door beperking in mobiliteit het cirkeltje steeds kleiner was geworden. Amalia kon nu ook weer wat vaker op bezoek komen en op zondag bleef zij vaak eten. Dat vonden jullie samen heel erg fijn. We hebben in Gagelbosch met elkaar ook jou 100e verjaardag gevierd. Eerst wilde je eigenlijk niks bijzonders. “Ik zie wel wie er komt”, zei je nog. Maar op de dag zelf, in de versierde zaal beneden en met wel 70 gasten, familie, de locoburgemeester en leden van de “Bond van de Oud-Stoottroepers”, zat je maar wat te glunderen en genoot je erg van die dag. Helemaal toen je werd vereerd met een officiële oorkonde van de “Oud-Stoottroepers”. Die moest meteen in een lijstje en worden opgehangen in je appartement.

Alles ging de laatste tijd z’n gangetje, “rustig aan” zei hij altijd, tot het vorige week niet meer ging. Aan Amalia gaf hij aan dat het op was. We konden dat nauwelijks geloven, maar de afgelopen dagen heb toch ook ik de werkelijkheid onder ogen moeten zien.

Pa ik ben trots op je, je doorzettingsvermogen, je veerkracht en je eeuwige optimisme. Ik zal de tip die je ons hebt meegegeven toen je 100 jaar werd nooit vergeten: “iedere avond een pilsje en blijven ajjeme”.

Ton

Herinneringen aan pap

Natuurlijk hebben we ontelbare herinneringen aan en foto’s van pap – hier is een kleine selectie van de foto’s die tijdens de dienst werden getoond, met wat aanvullingen. Ze vertegenwoordigen niet zijn hele leven, maar de meerderheid zijn wat leuke oude foto’s, wat van de Canada vakantie in 2009 en van zijn 100e verjaardag.

Dag pap! Houdoe, wanne!

RIP Edwin Bos

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.